Het is goed zo

Ons gezin is goed zo. Ons gezin met een papa en een mama, met 2 stoere blonde boys. Het is goed, er komt er niet nog 1. Maar nooit zullen we compleet zijn, er is altijd een stoeltje leeg. 

Ons gezin heeft een onzichtbaar extra lid. Onze eerst geborene, onze dochter Anne. Ik betrap me er steeds vaker op dat ik haar niet altijd meer benoem. Ik wil ons verhaal niet altijd blijven vertellen. De vraag hoeveel kinderen heb je zou altijd pijn doen. Bij die vraag denk ik altijd aan Anne. Maar niet alleen aan Anne, ook aan mijn twee jongens die wel bij ons zijn. Ik zeg dan steeds vaker dat ik twee zonen heb. Ik lieg niet, ik vertel gewoon niet meer zomaar over Anne. Ik merk dat ik daar niet altijd de energie voor heb.

Anne <3

Mijn droom voor een groot gezin is klaar en is weg. De spanning van het eerste jaar is voor mij slopend. Ik wil dit simpel weg niet nog een keer doormaken. Nu Rowan begint door te slapen schrik ik vaak wakker, nerveus sluip ik naar zijn kamer en dan krijg ik een hartstilstand als die op zijn buik ligt. Dan hoor ik hem snurken, ik weet dat hij sterk is en terug kan rollen. Maar slapen doe ik dan niet meer. Deuren wijd tegen elkaar open en ik luister naar zijn ademhaling. Dit is mijn leven nu, dit is de angst waar ik arm in arm mee moet lopen. Dat heb ik geaccepteerd, hier komen we wel door.

Rowan & Wout

Ook JD is er klaar mee, ook hij leeft met deze angst. Hij zag me tijdens de zwangerschappen puffen, hij heeft tijdens mijn hellp bevalling van Anne doodsangsten meegemaakt toen mijn bloeddruk de 280/220 aan tikte. Hij vond Anne later levenloos aan, hij heeft haar gereanimeerd. Hij stond aan de zijkant toen ik werd overvallen door hormonen en daardoor niet lekker in mijn vel zat. Nu was het zijn beurt zei hij op een dag, hij maakte een afspraak met de huisarts, en nu zijn z`n startkabels doorgeknipt. Ik geen hormonen meer en hij krijgt zijn vriendinnetje terug.

Alle 3 de kids samen

Maar als ik baby`s zie, een zwangere vrouw, als ik Rowan voed in zijn kamer. Af en toe in mijn hoofd is er nog 1. Ik denk dat die kriebels altijd blijven. Ik denk dat ons gezin nooit af zou zijn omdat hij in geen mogelijkheid compleet kan worden.
Nu 1 van mijn besties zwanger is overviel me een gevoel die ik niet eerder had gevoeld. Ik gunde daadwerkelijk voor het eerst iemand een dochter. Dit was mijn eigen pijn die eindelijk verzacht leek. Normaal bij elk baby meisje overviel me een gevoel van jaloezie en een scherp stekend gevoel, ik wil ook een dochter hebben om mee te tutten. Maar het lijkt nu goed, ik heb het eindelijk een plek kunnen geven. Ik ben over die drempel.

Voor ons zijn we altijd een gezin van 5, een gezin wat compleet niet compleet is. We zijn gelukkig zo, we zijn gelukkig binnen onze eigen pijn.

XoXo VinoNijn

 

Reageer op dit artikel

Laat als eerste een reactie achter.

Abonneren op
avatar
Social media & sharing icons powered by UltimatelySocial