Drieëntwintig augustus tweeduizenddertien

Alweer 5 jaar geleden. Ik hoor het mezelf zeggen, ik geloof het niet. Is het wel echt gebeurd? Het voelt allemaal zo verdoofd. 

Vijf jaar geleden, met een zwarte dikke mist om me heen en een knoop in mijn maag werd ik naar huis gereden. Ik hoopte zo dat JD het verkeerd had, dat wanneer ik thuis kwam ik mijn dochter zag bewegen. En tot op de dag van vandaag hoop ik dat iemand het verkeerd had. Dat ze daar niet lag als een porseleinen popje. Ik hoopte dat iemand zou zeggen dat het Anne niet was die we naar de ovens droegen, die we daar achter lieten. Alsjeblieft, zeg me dat iemand een fout heeft gemaakt en dit 1 groot misverstand is en dan de deur open gaat en een meid van 5 jaar naar binnen loopt en met een brede glimlach op haar gezicht met kuiltjes in de wangen roept “mama hier ben ik”. En dat ik haar dan knuffel.

Maar de deur blijft dicht, iedereen blijft stil. Niemand zat fout, het is geen misselijke grap, Anne overleed echt. Anne moeten we al vijf jaar missen. Al vijf jaar heb ik een dochter die ik niet in jurkjes kan steken, die ik niet leer praten, lopen en tellen. Ik plaag haar niet over een verliefdheid en zoek niet met haar een lief konijntje uit die ze dan Bob zou noemen, ook al was het een meisjes konijn geweest.

Is het allemaal wel echt gebeurd? Heb ik Anne echt gekregen? Heb ik Anne echt los moeten laten?  Heb ik gegild? Was ik boos? Ik weet het niet meer. Als of het niet is gebeurd. Ik weet nog de stille rit naar Amsterdam, ik zie een klein mandje, ik zie mensen om me heen maar hun gezichten weet ik niet meer. Ik kan me veel tranen herinneren. Ik herinner me armen om mee heen, maar warm werd ik niet. Ik weet nog dat er ruim 130 mensen op de crematie van een 8 weken oud meisje zijn gekomen maar ik zie alleen nog dat mandje. Ik zie bloemen, prachtige rozen. Ze waren echt heel mooi. Ik zie nog ballonnen omhoog de lucht in gaan. Ballonnen met teksten, maar ik weet niet meer wat ik er op heb gezet. Het is zo ver weg, maar de pijn is zo dichtbij.

Anne mijn lieve prachtige meisje, ik moest je laten gaan. Mijn mama hart huilt, mijn leven is nooit meer het zelfde. Ik stierf ook een stukje die dag. Ik had je alles in deze wereld willen geven. Ik had, ik had je gewoon voor mezelf willen houden, hier nu bij mij. Voor altijd!

Xoxo mama Nijn

Reageer op dit artikel

Laat als eerste een reactie achter.

Abonneren op
avatar
Social media & sharing icons powered by UltimatelySocial