December daar ben je weer

Lieve december, daar ben je weer. Ik haat je en ik hou van je. Als ik naar mijn twee jongens, ons gezinnetje kijk voel ik me gelukkig. Morgen wordt onze peuter een kleuter. Sinterklaas, cadeautjes, familie en lichtjes. Ze voelen zo warm, maar een stukje in mij blijft koud. Een stukje leegte wat nooit meer gevuld zou worden. 

Het zou altijd dubbel blijven. Alweer het vijfde jaar dat onze kerst niet zo is als we het aan het begin van 2013 hadden voorgesteld. Ik had een beeld voor me van een schattig meisje in een kerst tutu met de tekst my first cristmas. En we zouden tradities beginnen. We hadden dromen met onze kleine meid, dromen die na die ene dag er niet meer toe deden. Na die ene dag wouden we maar 1 ding, kerst met jou.

Maar het liep anders, een jaar later hadden we als nog een eerste kerst, maar met een ander kindje. Een klein broertje. Geen rompertje, geen tradities, we hadden zorgen en angsten. Die zorgen en angsten epte weg en kwam terug bij het tweede jonge broetje. De angst is er nu ook hij slaapt. Hij slaapt al best een tijdje, ik ga niet naar boven. Ik durf niet, ik hoor hem vanzelf.

De feestdagen staan in het thema van familie, iets waar de buiten wereld een iets te roosgeurig idee van projecteerd. Ik kon me vooral in ons eerste jaar hier zo boos en verdrietig om worden. De beelden kloppen niet. Die beelden op tv zijn er natuurlijk om te verkopen. Maar wat is er mis met rouw en dat lege stoeltje? Dat is voor ons familie. Op kerstavond zullen we allen aan de eettafel zitten, samen gourmetten. We hebben een tafel met zes plekken. Die tafel is nooit te groot gekocht, voor ons is er altijd een leeg stoelje en die hoort er bij. We drinken, we lachen, we huilen en we zuchten. Dit is december voor ons.

December, de pijn snijt. Ik verlang nog steeds na die eerste keer feestdagen. Die komen er niet. Ik had graag drie kindjes om de boom gezien. Bij ons hangt er geen engeltje in de boom. We hebben onze eigen. Ze heet Anne, en zit er ook bij deze kerst. Ze zit op een leeg stoeltje. Wanneer ik mijn ogen dicht doe is ze er ook weer bij. Ik zie een wijs 5 jarig meisje die haar kleine broer alles verteld over de grote school waar hij zo naar toe gaat. Ik zie haar onder die boom met de dreumes op schoot honderd uit praten. Mijn ogen gaan open, ze is er niet. Ze is er nooit meer, dit is onze december.

Eerste kerstdag, we gaan als familie op stap. Wandelend door het grote bos, het huizenbos. Bij de stenen wonen mensen, hun namen staan er op. We brengen een kerstknuffel, elk jaar dezelfde. We tuigen een kerstboompje op, branden kaarsjes. De jongens spelen wat. En we zijn even echt bij elkaar. Buiten, bij je grafje. Zo mooi, zo perfect. Dit is onze december.

Hallo december, lets get this done,

XoXo Nijn

 

Reageer op dit artikel

Laat als eerste een reactie achter.

Abonneren op
avatar
Social media & sharing icons powered by UltimatelySocial